جداسازی پایه به عنوان یکی از کارآمدترین راهکارهای مهندسی لرزهای، نقش مهمی در کاهش آسیبپذیری سازهها و ارتقای تابآوری لرزهای جوامع ایفا میکنند. ایدهی اصلی این راهکار بر مبنای جداسازی فیزیکی سازه از حرکت زمین استوار است که موجب کاهش انرژی ورودی سازه و شتاب و تغییرمکان طبقات میشود. این مقاله به بررسی مروری جداسازی لرزهای سازههای محیط انسانساخت از منظر تابآوری میپردازد. در این راستا، ابتدا مبانی نظری و اصول کاربردی جداسازی لرزهای با انواع جداگرها (الاستومری، اصطکاکی، ترکیبی و انواع دیگر مجهز به مصالح پیشرفته) مطالعه میشوند. سپس، معیارهای مورد انتظار برای بهبود تابآوری و بخصوص بازیابی عملکردی مورد ارزیابی قرار میگیرند. بر اساس نتایج نشان داده میشود جداسازی لرزهای میتواند با ایجاد و تقویت بازیابی عملکردی باعث بهبود تابآوری در محیط انسانسخت و جوامع بشری گردد.
