پیمان نرج آبادی فام

یکی از چالش‌های مهم در مهندسی سازه‌ی لرزه‌ای، فقدان استانداردهای یکپارچه برای طراحی و اجرای جداسازی ضد زلزله است. در حقیقت، تفاوت‌های موجود میان آیین‌نامه‌های ملی و بین‌المللی به ناهماهنگی‌هایی منجر می‌شوند که نوعاً دستیابی به تاب‌آوری لرزه‌ای پایدار در محیط‌های انسان‌ساخت را با مشکل مواجه می‌سازد. در این پژوهش، با بررسی تطبیقی آیین‌نامه‌های ASCE 7-22 (به نمایندگی از آئین‌نامه‌های مرتبط آمریکا)، Eurocode 8 (اروپا)، Japanese Building Code (ژاپن)، GB 50011 (چین)، The Turkish Code (ترکیه)، RCDF 2017 (مکزیک)، NCh433 (شیلی)، IS 1893-2016 (هند)، NZS 1170.5 (نیوزیلند)، دستورالعمل‌ها و نشریات مرتبط ایران (دستورالعمل طراحی ساختمان‌های دارای جداسازی پایه، نشریه‌ی 523 و استاندارد 2800) و بهره‌مندی از الگوی اخیر استاندارد بین‌المللی ISO 23618 (در کنار ISO 21930 جهت لحاظ نمودن نیازهای امروز و آینده) یک چارچوب استاندارد کاربردی برای جداسازی ضد زلزله‌ی ساختمان‌ها تهیه و ارائه می‌شود. ضوابط جاری به صورت فلوچارت‌ها خلاصه می‌شوند، نقاط ضعف و قوت مشخص می‌گردند و ضوابط مشترک با در نظر گرفتن نکات کاربردی در قالب یک استاندارد ارائه می‌شوند تا اجرای گسترده و جهانی فناوری جداسازی ضد زلزله و افزایش تاب‌آوری پایدار جوامع با بهبود عملکرد لرزه‌ای سازه‌ها میسر گردد.